home | about | partners | faq | contact


  play details
 
search

You can use wildcards.
 
 advanced search >>
 
 select language of
translation >>
 
 alphabetical list
by playwright >>
play "Blowing"

original title Blowing 
original language Dutch 
playwright Jeroen van den Berg
world premiere 2003
title of translation Blowing 
language of translation English 
translator Rina Vergano
synopsis

‘Het is gewoon één grote schreeuw om aandacht’, is de zin waarmee Moeder Blowing afsluit. Ze wijst Vader hierbij op hun kinderen, die hun rugzakken hebben gepakt en het ouderlijk huis verlaten. Maar de woorden zijn vooral symbolisch voor de ouders zelf. Ze houden elkaar en hun kinderen gevangen in een web van leugens en illusies. Vader blijkt een verhouding te hebben met de zus van Moeder, die hiervan weet en probeert de schijn van een gelukkige familie op te houden en zichzelf daarbij als een jeugdige, aantrekkelijke vrouw voor te stellen. Maar om haar verjaardagsbrunch naar wens te laten verlopen, moet er meerdere malen opnieuw worden begonnen. De eerste keer doen de familieleden dit, maar de fundamenten van het geluk waren al lang aan het afbrokkelen. Zoon Jurgen geeft de doodsteek door de verrottingen te benoemen: ‘Hoe hard er ook aan de brunch is gewerkt, hoe vaak we ook overnieuw beginnen. Het is gewoon een kutverjaardag en dat blijft het’.
Moeder heeft een videocamera voor haar verjaardag gekregen. Maar het lukt ook hiermee niet om het beeld van een gelukkig gezin te filmen. Jurgen pakt de camera en terwijl hij opneemt, stelt hij insinuerende vragen, waarmee hij ‘de waarheid’ probeert te achterhalen. ‘Ik zie een vrouw van vijfenveertig met rimpels, slappe borsten en een dikke reet’, concludeert hij als hij zijn moeder opneemt. De toestand waarin het gezin verkeert, weerspiegelt zich in die van het huis. Het hele huis wordt omsloten door rolluiken, die bedoeld zijn om inbrekers buiten te houden, maar die vooral de bewoners insluiten. Het is er ijskoud, het tocht en van het plafond brokkelt kalk tot de lamp naar beneden dondert. Uiteindelijk wil iedereen vertrekken. Vader blijkt geld gespaard te hebben om er met zijn nieuwe vriendin vandoor te gaan, de kinderen pakken hun rugzakken en ook moeder pakt haar koffer. Maar de ouders zijn uiteindelijk te slap om te gaan. De kinderen gaan ervandoor, maar zoals zij door hun ouders zijn behandeld, is er weinig hoop op een gelukkige toekomst.
Blowing ging op 7-3-2003 in première bij Het Laagland in regie van Bas Zuyderland.


Fragment


VADER:
Snap je Esther. We proberen gewoon met z'n allen- Met z'n allen er het beste van te maken, ik bedoel, een gezellige eh ongecompliceerde eh- Snap je Es. Ik bedoel eh- (tegen Esther) Misschien kan jij dan nu de video- (geeft haar de videocamera)

ESTHER:
(staat weifelend op, neemt de camera aan)

VADER:
Heel goed. (staat op, met opgeheven glas) Proost jongens. Op mamma. Jurg. Es!

ESTHER:
Proost mamma!

MOEDER:
(heft haar glas, wezenloos)

ESTHER:
(vertwijfeld) Mamma-

VADER:
Geweldige brunch Els! (smeert vol goede moed een boterham)

MOEDER:
(propt een boterham in een keer naar binnen, met volle mond) Vind je me aantrekkelijk Leo?

VADER:
(Verslikt zich in zijn broodje, tussen het hoesten door)
Wat is dat nou weer voor vraag.

MOEDER: Ik wil gewoon weten of jij me nog steeds aantrekkelijk vind.

VADER:
Alleen omdat Jurgen-

JURGEN:
Ik zeg niets!

MOEDER:
(snauwt tegen Jurgen) Houd je mond jij!

ESTHER:
Moet ik dit ook opnemen?

MOEDER:
(nadrukkelijk) Ik ben vijfenveertig Leo.

VADER:
Ik ga niet waar de kinderen bij zijn-

MOEDER:
Die zijn wel wat gewend.

VADER:
(probeert geloofwaardig te klinken) Ik vind je nog steeds heel aantrekkelijk Els.

JURGEN:
Dit is toch ongelofelijk-

VADER:
Houd je er buiten Jurg.

MOEDER:
Maar Leo-

VADER:
(tegen Moeder, vermoeid) Zullen we erover ophouden.

JURGEN:
Ik doe helemaal niets!

VADER:
(agressief) Zullen we erover ophouden Jurg- (tegen Moeder) Kijk nou toch hoe geweldig die brunch-

MOEDER:
(gaat staan, pakt Vader bij de revers van zijn colbert, nadrukkelijk) Ik leef Leo.

VADER:
(benauwd) In godsnaam Els!

MOEDER:
Voel je. Dit doe ik Leo. (schudt hem door elkaar) Voel je?

VADER:
Eventjes Els-

MOEDER:
(laat hem los, slaat hem in zijn gezicht)

ESTHER:
(moet weer hard lachen)

MOEDER:
Houd nou eens op met dat stomme gelach-

ESTHER:
(doet haar best niet te lachen) Ik kan het niet helpen!

VADER:
(voelt de plek waar hij geslagen is) Ik-

ESTHER:
(moet weer heel hard lachen)

MOEDER:
Esther!

ESTHER:
(lachend) Het gaat gewoon vanzelf.

VADER:
(voelt aan zijn neus, er zit bloed aan zijn hand, hij laat dat aan moeder zien) Mijn god-

MOEDER:
(doet hem na) Mijn God- Wat ben jij voor man Leo- Wat is dat voor man jongens!

ESTHER:
(moet weer hard lachen, Jurgen lacht met haar mee)

MOEDER:
(lacht hard met de kinderen mee) Och man. Ik heb ontzettend behoefte aan frisse lucht. Ruimte om me heen- (af)

VADER:
(blijft zitten)

Esther en Jurgen moeten vreselijk lachen

VADER:
Dit is, dit is niet- (zijn mobiele telefoon gaat over, hij drukt de telefoon aan, agressief) Waarom bel je me steeds- (hij loopt snel de deur uit)

JURGEN:
(stopt adrubt met lachen, wijst in de richting van de deur waar Vader verdween, stilte)

ESTHER:
(kijkt hem aan, giert het dan weer uit van het lachen)

JURGEN:
Ik zou maar eens stoppen als ik jou was-

ESTHER:
(door het lachen heen) Ik kan niet stoppen-

JURGEN:
(slaat haar in haar gezicht)

ESTHER:
(lachend) Helpt niet-

JURGEN:
(slaat harder)

ESTHER:
Nog harder-

JURGEN:
(slaat haar harder)

ESTHER:
(houdt op met lachen, zegt rustig) Au.

JURGEN:
(wil haar weer slaan)

ESTHER:
(weert hem af) Het is al over.

JURGEN:
(met opgeheven hand) Zeker weten?

ESTHER:
Bedankt.

JURGEN:
(slaat een bord kapot) Niks te danken.

ESTHER:
(half lachend) Jurg!

JURGEN:
Dat is de kracht Es. Omdat ik je wilde slaan, dan zit de kracht al in mijn arm. Die moet er op een of andere manier uit. (slaat nog en bord kapot) Ik zit er vol mee, met die kracht- (pakt de borden van Vader en Moeder, doet zijn ogen dicht) Heel in de verte borrelt het omhoog. En dan plotseling- (wil de borden tegen elkaar slaan)

ESTHER:
Jurg!

JURGEN:
(beweegt de borden alsof ze magnetisch zijn) Zie je hoe graag ze uit elkaar willen spatten, ik help ze alleen een beetje. (slaat de twee borden tegen elkaar, kijkt naar de scherven) Alles gaat hier kapot. Is dat jou ook opgevallen. Zelfs de planten houden het hier niet uit. Weet jij hoe dat komt Es-

ESTHER:
Ik weet het niet.

JURGEN:
We leven met twee vampiers. Die zijn pas tevreden als alles om hen heen net zo dood is als zijzelf. Hier- (drukt zijn handen tegen haar gezicht)

ESTHER:
(rilt)

JURGEN:
Voel je. (pakt haar handen) Jouw handen precies hetzelfde. We moeten hier weg Es.
We worden steenkoud als we niet uitkijken.

 
further information click here
 
« back




   Czech Republic »
   Finland »
   France »
   Germany »
   Netherlands »
   Poland »
   United Kingdom »
   Slovakia »
   Sweden »
   Further Projects »
home | contact | disclaimer © 2017 Information Centre for Drama in Europe (ICDE). All rights reserved.