home | about | partners | faq | contact


  play details
 
search

You can use wildcards.
 
 advanced search >>
 
 select language of
translation >>
 
 alphabetical list
by playwright >>
play "Write me in the sand"

original title Schrijf me in het zand 
original language Dutch 
playwright Inez van Dullemen
world premiere 1989
title of translation Write me in the sand 
language of translation English 
translator Anthony Akerman
synopsis

De zwangere Judith bezoekt haar moeder en haar vader, van wie laatstgenoemde invalide is geworden door een beroerte. Omdat de ouders gaan verhuizen, moet hun huis worden opgeruimd. Judith zal hen daarbij helpen. Niet lang daarvoor heeft de oudste dochter van het gezin, Anne, zelfmoord gepleegd. Zij heeft zichzelf opgehangen in de schuur van het huis. Sinds deze gebeurtenis worstelt Judith met de vraag waarom haar zus dit gedaan heeft. Als zij de spullen van Anne opruimt, vindt zij haar brieven en dagboeken. Langzaam maar zeker komt ze erachter dat Anne al vanaf jonge leeftijd seksueel misbruikt is door haar vader. Om zichzelf te beschermen wikkelde Anne zich iedere avond in haar beddensprei. Ze trok zich terug, had vreselijke nachtmerries en maakte uit afkeer van haar eigen lichaam diepe wonden in haar polsen. Uiteindelijk belandde Anne in een psychiatrische inrichting. De dokter die haar behandelde stelde vast dat de neurotische symptomen van Anne voortkwamen uit verzinsels over een verkrachting. Zij keerde daarop terug naar haar ouderlijk huis en pleegde zelfmoord.
Gedurende het stuk realiseert Judith zich dat haar moeder altijd op de hoogte is geweest van de daden van haar man. Zij koos ervoor te zwijgen over deze incestueuze relatie tussen haar echtgenoot en haar dochter om de familie bij elkaar te houden. Door geheimen omtrent haar huwelijk aan het licht te brengen, zij trouwde jong een oudere gescheiden man die de interesse in haar verloor nadat hun kinderen geboren waren, zoekt zij naar excuses voor haar stilzwijgen. Als Judith haar moeder ter verantwoording roept, blijft ze haar echtgenoot verdedigen. Judith is met stomheid geslagen en verdwijnt voorgoed uit het leven van haar ouders.
Van Dullemen slaagt erin de verstoorde gezinssituatie op een zeer subtiele wijze voelbaar te maken. Ondanks haar afwezigheid is het Anne die onze blik stuurt, die ons de destructieve gevolgen laat zien van de mentale en fysieke verkrachting van een jong meisje door een volwassen man. Schrijf me in het zand is geen poging een sluitende analyse van de zaak in kwestie te geven, noch een zeer uitgebreide en diepgaande uiteenzetting daarvan. In negentien korte scènes worden onthullende beelden getoond uit het leven van Anne en haar familie. De handeling beweegt zich tussen het verleden en het heden. In de flashbacks vertelt Anne haar verhaal over het verleden. Middels Judith krijgen de gewelddadigheden en verbijstering daaromtrent in de maatschappij een stem, zodat het collectieve rouwproces kan beginnen.

Schrijf me in het zand ging in première op 29 september 1989 bij het Theater van het Oosten onder de regie van Agaath Witteman.


Fragment


SCENE 3
(Lichtwijziging. Anne komt op in 't zwart gekleed met een donkere striem rond haar hals. Judith ziet haar beeld in de spiegel weerkaatst. Ogenblik van bevroren stilte en aandacht, terwijl de zusters naar elkaar kijken via het glas. Vanaf dit moment zal Anne altijd ergens aanwezig zijn, waar dan ook: achterop het toneel, met de rug naar het publiek etc. Anne gaat nu in de schommelstoel zitten, wrijft met haar hand over de leuning)

ANNE
Mijn toverstoel, een goede stoel... Van hieruit kan ik regeren, oordelen, vonnissen. Ik kan mij niet losmaken van deze toverstoel, wie er in zit is veilig voor alle kwaad.

JUDITH
Je ziet er niet ouder uit dan twaalf jaar. Je hebt de baseballschoenen aan.

ANNE
(Steekt haar voeten naar voren)
Die waren op de groei gekocht.
(Ze trekt de sprei om zich heen die daar op de grond ligt) Ik heb het altijd koud. Ik trek altijd twee pyjama's over elkaar aan... Iedere avond wikkel ik mij in mijn oude sprei, als in een cocon, heel stijf, zodat hij mij 'niet zal kunnen vinden. Ik slaap als een haas met mijn oren overeind... Door alle muren resoneert zijn stap, ook al loopt hij op blote voeten.

JUDITH
Wie loopt er op blote voeten?

ANNE
(Lacht)
Er zijn geruisloze slangen, minuscule, die zich aanpassen aan de kleur van de stenen. Er zijn ook nachtslangen die 's nachts ronddolen en zich aanpassen aan het donker. Dat zijn de gevaarlijkste. Je moet jezelf injecteren tegen het gif.

JUDITH
Wie liep er op blo e voeten?

ANNE
Met de punt van mijn schaar maakte ik een rode kerf in mijn pols. Niet werkelijk diep, maar het bloedde flink. Ik ging naar de badkamer om het af te wassen; een kleine koralen wond in mijn pols. Ik rilde en zei: Ha, bloed... En zag het bloed wegwaaieren in het water. Daarna ging ik gewoon naar beneden om een boterham met pindakaas te eten. Haat en liefde, pindakaas en bloed...

JUDITH
Met diezelfde schaar maakte jij ook een kleine wond in mijn pols...

ANNE
Ik zei: Nu ben jij ook ingeënt tegen het gif " an de nachtslang.

JUDITH
Jij bracht mijn pols naar jouw mond en zoog het bloed eruit. Je zei: Deze dag moeten we ons blijven herinneren, die mogen wij nooit uit ons hart laten vallen, nu zijn wij allebei ingeënt tegen verdriet. (Stilte)

ANNE
(Gaat naar de lege omlijsting van het raam)
Vanuit mijn bed keek ik 's avonds dikwijls naar de maan. Ik verbeeldde me dat de maan ook naar mij keek, dat ik de enige was die haar kende - er was een geheim tussen ons. De maan stond volkomen los van mij, van mijn leven, van wat er voorviel in dit huis. Zij stond daar BUITEN. Ik hield hele gesprekken met haar. Maar alleen wanneer zij rond was.

JUDITH
(Voelt haar buik) Net als ik.
(Ze lachen. Anne zet een zwarte hoge hoed op, maakt danspas voor de spiegel)
Je bent niet goed bij je hoofd.

ANNE
Mijn hoofd ... ha ha. Nee, daar zit geen logica in. Ik wilde je aan het lachen maken.
Ik heb altijd een tovenaar willen zijn. Met gedachten kun je wonderen verrichten. Als fakirs zich concentreren kunnen zij loskomen van de grond en in de lucht blijven hangen, dat wilde ik ook. Het liefst had ik mijzelf weggetoverd. Er is zoveel gebeurd, maar de dingen die gebeuren beginnen niet met een begin of een einde. Ze vertakken zich naar alle kanten en in alle richtingen. (Anne loopt naar de twee kinderstoel jes die in de leegte staan met de zittingen naar elkaar toe) Kijk, hier staan onze kinderstoeltjes, daar zaten we op met de hoofden naar elkaar toe, zodat onze voorhoofden en onze neuzen elkaar aanraakten. Ik warmde me aan jou. Warmde jij je ook aan mij?

 
further information click here
 
« back




   Czech Republic »
   Finland »
   France »
   Germany »
   Netherlands »
   Poland »
   United Kingdom »
   Slovakia »
   Sweden »
   Further Projects »
home | contact | disclaimer © 2017 Information Centre for Drama in Europe (ICDE). All rights reserved.